Skoro wzięło mnie na wspominki, to postanowię opisać pokrótce moje wspomnienia ze studenckich czasów, które niedługo się skończą.
Dzień pierwszy.
Była to niedziela. Przyjechałem do Wrocławia i pojechałem do akademika. Ustawiłem się w kolejce do administracji i czekałem, czekałem, czekałem.. Kilka godzin zeszło, zanim się zameldowałem, zapłaciłem i dostałem przydziałową pościel, kołdrę, poduszkę, lampkę, koc i papier toaletowy – tak! dobrze przeczytaliście, papier toaletowy. W akademikach UWr co miesiąc każdy mieszkaniec otrzymywał rolkę szarego przyrządu do podcierania, którego odbiór trzeba było pokwitować własnym nazwiskiem(!). Ciekawe, czy to relikt dawnego systemu, kiedy ów papier był tzw. towarem deficytowym czy sposób na defraudację pieniędzy.
Wracając do tematu. Dostałem, co dostałem i zabrałem się za wchodzenie na czwarte piętro z tobołami. Gdy mi się udało w końcu, musiałem odnaleźć pokój 439, który okazał się być na samym końcu korytarza, kiedy ja byłem na początku. Owe kilkaset kroków, które poprowadziły mnie na sam koniec akademika było dość dziwne. Długi wąski korytarz. Zaniedbane, brudne ściany i światło padające na drzwi (będące po prawej stronie) z małych okienek tuż pod sufitem. Pierwsza myśl – jak w więzieniu. Jak się potem okazało, dużo się nie pomyliłem.
Idąc korytarzem sprawdzałem, który to będzie pokój. Odliczanie trwało długo. Dopiero na przedostatnim pokoju znalazłem tabliczkę 439 i naklejkę Antylepper oraz mojego nowego współlokatora już w pokoju. Pierwsze wrażenia? – Brud, kurz, zaduch… Ale po jakimś czasie nie wyglądało to już tak źle. I można było się przyzwyczaić. Przyzwyczaiłem się tak bardzo, że w akademiku spędziłem 5 lat i mam wiele ciekawych wspomnień.
To była retrospekcja pierwsza. Dziękuję za uwagę!
